تبلیغات
بوسه ی عشق - داستان بلند (بزرگترین اشتباه زندگیم...) - قسمت دوم و آخر
و گوشی‌ رو گذاشتم‌ .فكر كردم‌ اگه‌ بیتا حاضر باشد شاید یه‌  سر بهش‌ بزنیم‌ . مـهـران‌ رو خوب‌ نمیشناختم‌ . مهران‌ برادر مریم‌ بود كه‌ حدود یـكـسال‌ از مـن‌ بزرگتر بود . پسری‌ بود   چهارشونه‌ ، خوش‌ لباس‌ ،لبخندی‌ همیشه‌ بر لب‌ و نگاهی‌ نافذ.      بیخیال‌ نسبت‌ به‌ موضوع‌ به‌سمت‌ سینما به‌ راه‌ افتادم‌. سینما              
    " آ ز ا د ی‌ " .   
 
 ساعت‌ نزدیكای‌ 10 بود كه‌ با بیتا خداحافظ‌ی‌ كردم‌ و به‌ ط‌رف‌   خونه‌ به‌ راه‌ افتادم‌ . ط‌بق‌ عـادت‌ هرشـب‌ تمام‌ تـلفـنها رو   خاموش‌ كردم‌ و صدای‌ تلفن‌ اتـاق‌ خودم‌ رو هم‌ كم‌ كردم‌ . ولی‌    ایندفعه‌ نه‌ برای‌ سارا ، بلكه‌ برای‌ بیتا . به‌ كلی‌ فراموش‌     كردم‌ كه‌ موضوع‌ بیماری‌ سارا رو با بـیـتا در میون‌ بذارم‌.   میدونستم‌ كه‌ مریضی‌ و تب‌ سارا ناشی‌ از شكی‌ هستش‌ كه‌ اونشب‌    بهش‌ وارد شد . میدونستم‌ تقصیر من‌ هست‌ ولی‌ بـه‌ روی‌ خـودم‌              
    نمیاوردم‌ .ساعت‌ حدود 11 و نیم‌ بود كه‌ تلفن‌ زنگ‌ زد.بهنام‌    بود . بعد از سلام‌ و احوالپرسی‌ گفتم‌ :                               
    - مرتیكه‌ عوضی‌ ! ... تـو نـباید یـه‌ سراغ‌ از مـا بگیری‌؟              
    - مگه‌ خودت‌ مردی‌ ؟ خب‌ تو یه‌ زنگی‌ میزدی‌ " مثلا برادر "!              
      چه‌ خبرا ؟ سارا چط‌وره‌ ؟                                           
    نمیخواستم‌ بفهمه‌ كه‌ دیگه‌ سارا نیست‌ و بـیـتا هست‌ . دلـم‌    نمیخواست‌ میفهمید كه‌ حالا بیتا مال‌ من‌ هستش‌ و سـارا روی‌   تخت‌ بیمارستان‌ افتاده‌ . برای‌ همین‌ چیزی‌ بـهـش‌ نـگـفـتم‌.              
    فقط‌ گفتم‌ :                                                         
    - پسره‌ خر ... باز كه‌ خودتو برای‌ ایـن‌ دخـتر لـوس‌ كردی‌؟              
    - بیتا رو میگی‌ ؟ . بره‌ گمشه‌ . خـیـلی‌ خـوشـم‌ مـیاد ازش‌  همش‌ هم‌ آویزون‌ میشه‌ .    كلی‌ حرف‌ زدیم‌ ، در مورد زمـیـن‌ و زمون‌ ، از نوید پرسیدم‌ ، گفت‌ كه‌ دو روز پیش‌ دعوا كـرده‌ و با چاقو زده‌ تو بازوی‌              
    یه‌ پسره‌، پسره‌ هم‌ رفته‌ قشون‌ كشیده‌ و الان‌ حـدود دو روزه‌  كه‌ نوید پاشو از خونه‌ بیرون‌ نذاشـته‌ . بـعد هـم‌ گـفت‌ كه‌   منتظ‌ر تلفن‌ هستش‌ و خداحافظ‌ی‌ كرد. من‌ هم‌ تا ساعت‌ 1 و نیم‌   بیدار موندم‌ تا شاید بیتا تلفن‌ بزنه‌. ولی‌ هرچی‌ صبر كردم‌  تماس‌ نگرفت‌ و من‌ هم‌ با آرزوهای‌ پوچ‌ خودم‌ به‌ خواب‌ رفتم‌ .              
          فردای‌ اون‌ شب‌ ، نزدیكای‌ عصر بود و خورشید كـم‌ كـم‌ داشـت‌  عاشقای‌ خودشو تنها میذاشت‌ . تلفن‌ زنـگ‌ زد ، بـیـتا بـود    با اشتیاق‌ مشغول‌ حرف‌ زدن‌ شدم‌ .بعد از زدن‌ حرفهایی‌ كاملا    معمولی‌ گفت‌ :                                                       
    - كیا ... از بهنام‌ چه‌ خبر ؟                                        
    - چط‌ور مگه‌ ؟دوباره‌ عاشقش‌ شدی‌ ؟(!با لحنی‌ حاكی‌ از شوخی)              
    - اذیت‌ نكن‌ . زنده‌است‌ ؟ مرده‌ست‌ ؟                                    
    - آره‌ زنده‌ست‌ . دیشب‌ دو ساعت‌ مخ‌ منو كار گرفته‌ بود.                  
    - یه‌ خواهشی‌ ازت‌ دارم‌ .                                             
    - بگو تا یادت‌ نرفته‌ .                                              
    - یه‌ پیغام‌ به‌ بهنام‌ مبرسونی‌ ؟                                      
    - ... ... ... چی‌ ؟ چه‌ پیغامی‌ ؟                                     
    - بهش‌ بگو بـیـتا مـعذرت‌ میخواد.بیتا میگه‌ اشتباه‌ كرده‌.             
      بیا آشتی‌ كنیم‌ و همه‌ چیز رو فراموش‌ كنیم‌ .                         
    داغ‌ شده‌ بودم‌ . عصبانی‌ بودم‌ و نمیفهمیدم‌ چی‌ دارم‌ مـیگـم‌              
    - پس‌ تموم‌ حرفات‌ واسه‌ این‌ بود كه‌ من‌ نـقش‌ سـیم‌ رابـط‌ رو              
      برات‌ بازی‌ كنم‌ ، كه‌ تورو به‌ بهنامت‌ بچسبونم‌ .؟                     
    - نه‌ كیا ... چرا اینقدر زود نتیجه
میگیری‌ ؟ .بخدا خیلی‌              
      دوستت‌ دارم‌ . اصلا نمیخواد بهش‌ بگی‌ . من‌ دلـم‌ نمیخواد              
      هیچكس‌ حتی‌ دشمنم‌ از دست‌ من‌ ناراحت‌ باشه‌ ،چون‌ خیلی‌ بده‌  كه‌ آدم‌ دیگرون‌ رو از خودش‌ برنجونه‌.                                
    كاش‌ یكی‌ این‌ حرفا رو موقعی‌ كه‌ رفتم‌ پیش‌ سارا به‌ من‌ میزد              
    ای‌ كاش‌ ... ای‌ كاش‌ ...                                              
    - نه‌ ... مسئله‌ای‌ نیست‌ . بهش‌ میگم‌ . ولـی‌ لـط‌ـف‌ كـن‌ بـا              
      احساسات‌ من‌ بازی‌ نكن‌ .                                            
    - ........ تو مط‌مئن‌ باش‌ كه‌ عشق‌ حقیقی‌ رو بـه‌ تـو دارم‌.              
    - خیلی‌ خب‌ ... فردا كه‌ میای‌ ؟                                       
    - چه‌ خبره‌ ؟                                                        
    - باز هم‌ یادت‌ رفت‌ ؟ ... فردا جمعه‌ هستش‌ . مـیـریم‌ كوه‌.              
    - آها باشه‌ ... همونجا بهش‌ بگو . خب‌ ؟                               
    - باشه‌ . كاری‌ نداری‌ ؟                                              
    - دوستت‌ دارم‌ كیا ... فدات‌ شم‌ .... خدافس‌ .                          
توی‌ كوه‌ همه‌ چپ‌ چپ‌ نگاهم‌ میكردن‌ . میدونسـتم‌ كـه‌ بـراشون‌  خیلی‌ عجیبه‌ كه‌ من‌ امروز با سارا نیومدم‌ . و باز میدونستم‌   عجیبتر اونه‌ كه‌ باخودشون‌ میپرسن‌ چرا اینقدر بیتا خودش‌ رو  به‌ من‌ میچسبونه‌.من‌ هم‌ این‌ رو به‌حساب‌ حسادت‌ اونها میذاشتم‌   به‌ روی‌ خودم‌ نمیاوردم‌ . ولی‌ یه‌ چیزی‌ منو ناراحت‌ مـیـكرد.                 
نـگاهـهای‌ بـهنـام‌ .                                                    
بالاتر كـه‌ رسـیدیم‌ بـیتا در گـوشم‌ گـفت‌ ، البتی‌ با لحنی‌  ملتمسانه‌ ، و ازم‌ خواهش‌ كرد راجع‌ به‌ اون‌ مـوضوع‌ با بهنام‌    صحبت‌ كنم‌ . من‌ برخلاف‌ میلم‌ قبول‌ كردم‌ و وقتـی‌ به‌ ایستگاه‌  رسیدیم‌ بهنام‌ رو به‌ كناری‌ كشیدم‌ و جریان‌ رو بـراش‌ تـعریف‌  كردم‌ . توی‌ دلم‌ راضی‌ نبودم‌ كه‌ این‌ دو نفر دوبـاره‌ با هـم‌ آشتی‌ كنن‌ . دیگه‌ بـهـنام‌ رو دوست‌ نمیدونستم‌ ، اون‌ رو بـه‌   شكل‌ به‌ رغیب‌ میدیدم‌ .ولی‌ با این‌ حال‌ وجدانم‌ اجازه‌ نمیداد   كه‌ بر خلاف‌ خواسته‌ بـیتـا عـمل‌ كنم‌ . برای‌ همین‌ موضوع‌ رو   كامل‌ برای‌ بهنام‌ مط‌رح‌ كردم‌.بهنام‌ ساكت‌ بود و چیزی‌ نمیگفت‌                 
.خیلی‌ آروم‌ سرش‌ رو برگردوند و با صدایی‌ كه‌ بیشتر به‌ نجوا  شـبیه‌ گفت‌ : " آق‌ كیارش‌ ... من‌ از این‌ دختره‌ متنفرم‌. بهش‌  بگو اصـلا خیال‌ ندارم‌ حتی‌ ریختش‌ رو ببینم‌ . "                            
من‌ دیگه‌ چیزی‌ نگفتم‌ و به‌ كنار بیتا برگشتم‌. ازم‌ پرسید كه‌   بهنام‌ چه‌ جوابـی‌ داده‌ . نمیدونستم‌ باید بهش‌ چی‌ بگم‌ ، پاك‌     گیج‌ شده‌ بودم‌ و درمونده‌ . كار درستی‌ نمیدونستم‌ كه‌ حرفهای‌   بهنام‌ رو بهش‌ بگم‌ . برای‌ همین‌ با لحنی‌ شـمرده‌ كه‌ حاكی‌ از   این‌ بود كه‌ هر كلامی‌ كه‌ میگم‌ دنبال‌ كلمه‌ بـعدیـش‌ مـیگردم‌                 
گفتم‌ : " بهنام‌ گفت‌ كه‌ بیتا منو خیلی‌ ناراحت‌ كرده‌ . باید  یه‌ كم‌ روی‌ موضوع‌ فكر كنم‌ تا شاید عصبانیتم‌ بخوابه‌. فـعلا                 
هم‌ خواست‌ كه‌ دیگه‌ درباره‌ این‌ موضوع‌ باهاش‌ صحبت‌ نـكنم‌ تـا  راحت‌ بتونه‌ دربارش‌ فكر كنه‌ ".                                           
درسته‌ ، خیلی‌ پست‌ و رذل‌ هستم‌ كه‌ دل‌ سارا رو شكوندم‌ ، ولی‌  هنوز حس‌ میكردم‌ كه‌ آدم‌ هستم‌ و نباید دل‌ دیگه‌ای‌ رو بشكونم‌                 
. مهم‌ این‌ بود كـه‌ بیتا هنوز مال‌ منه‌ و من‌ به‌ چیز دیگه‌ای‌   اهمیت‌ میدادم‌.                                                         
شب‌ بود كه‌ با خبر شدم‌ سارا از بیمارستان‌ مرخص‌ شده‌.خبر رو     مریم‌ به‌ گوشم‌ رسوند. مریم‌ با لحنی‌ كه‌ حاكی‌ از ناراحـتـیش‌     بود سر من‌ داد میزد كه‌ چط‌ور دلت‌ اومد كه‌ حتی‌ یـه‌ مـلاقات‌   5 دقیقه‌ نیای‌ ؟ چط‌ور تونستی‌ چشمی‌ رو كه‌ به‌ در خـشك‌ شد تا    تورو ببینه‌ چشم‌انتظ‌ار گذاشتی‌ ؟.    وای‌ ... كاش‌ یكی‌ میزد                 
توی‌ سرم‌ و میگفت‌ ، كیارش‌ ، پاشو تـو هـمه‌ اینـا رو خـواب‌   دیدی‌ . هنوز سارا مال‌ تو هست‌ . كیارش‌ پاشو ... بیدار شو.  ولی‌ به‌ همین‌ راحتیها نمیشه‌ از خـواب‌ " غفلت‌ " بـیدار شد.
                 
حدود سه‌ ماه‌ از دوستی‌ من‌ و بـیتا مـیگذشت‌ و من‌ هر روز  بیشتر عاشقش‌ میشدم‌ . هفته‌ پـیش‌ خبری‌ از نوید شنیدم‌ كه‌    تا حدودی‌ ناراحتم‌ كرد ولی‌ بـرام‌ اهـمیـت‌ نداشت‌ . نوید  توی‌ یه‌ رستوران‌ سارا رو با یه‌ پـسر غـریبه‌ دیـده‌ بود. دیگه‌ كم‌ كم‌ همه‌ پی‌ به‌ اتفاقات‌ برده‌ بـودن‌ و تـقـریـبا  تمام‌ دخترهای‌ اون‌ جمع‌ صمیمی‌ مـا به‌ احـتـرام‌ سارا كـه‌ واقعا دوستش‌ داشتن‌ از معاشرت‌ و صـحـبت‌ بـا من‌ خودداری‌  میكردن‌ ، و البته‌ تا حدودی‌ هم‌ پسرها.     حرفهای‌ دیشب‌ نوید تو گوشم‌ بود . " درست‌ نیست‌ این‌ دوتا   اینجوری‌ با هم‌ قهر باشن‌ . بـیا بـهنام‌ و بیتا رو آشتی‌   بدیم‌ كه‌ اقلا جمعمون‌ حفظ‌ بشه‌ . تو هم‌ با سارا آشتی‌ كن‌    و بذار دوباره‌ دور هم‌ خوش‌ باشیم‌ ". با قـسمت‌ اول‌ حرفش‌  موافق‌ بودم‌ . دیگه‌ 3 ماه‌ میگذشت‌ و مط‌مئن‌ بودم‌ كه‌ دیگه‌  فقط‌ من‌ تو قلب‌ بـیـتا هسـتم‌ و بهنام‌ دیگه‌ جایی‌ نداره‌.  برای‌ همین‌ قبول‌ كردم‌ كه‌ یه‌بار دیگه‌ با بهنام‌ صحبت‌ كنم‌   البته‌ بدون‌ اینكه‌ بیتا پی‌ به‌ موضوع‌ ببره‌.  چند دفعه‌ با بهنام‌ صحبت‌ كردم‌ ، براش‌ دلـیـل‌ و بـرهـان‌  آوردم‌ كه‌ دنیا ارزش‌ این‌ قهرها رو نداره‌ و بیاین‌ آشـتی‌ كنین‌ .بهش‌ گفتم‌ كه‌ بیتا میخواد باهات‌ صحبت‌ كنه‌ و دیگه‌  خوب‌ نیست‌ كه‌ باز دست‌ دوستیـشو رد كنی‌ . یك‌ هـفته‌ تمام‌    كارم‌ صحبت‌ با بهنام‌ بود . اما به‌ خرجش‌ نرفت‌ كه‌ نرفت‌ .  هرچی‌ بیشتر اصرار میكردم‌ اون‌ هم‌ بیشتر مخالفت‌ میكرد.  گذشت‌ تا اینكه‌ یه‌شب‌ پدرم‌ وقتی‌ اومد خونه‌ گفت‌ : " فردا  میریم‌ شیراز . پدربزرگ‌ حالش‌ خوب‌ نیـست‌ . خـواسته‌ هـمه‌   بچه‌ها با خانوادشون‌ پیشش‌ باشن‌ . "     پدر برای‌ اینكه‌ توی‌ فرودگاه‌ آشنا داشـت‌ یـه‌ روزه‌ بلیط‌   هواپیما رو جور كرد.اون‌ هم‌ توی‌ اون‌ شلوغی‌ سال‌.نزدیكای‌  عید بود و همه‌ دنبال‌ بـلیط‌ مـیگشتن‌ تا تعط‌یلات‌ عید رو  دور از تهران‌ بگذرونن‌ .    فردای‌ روزی‌ كه‌ به‌ شیراز رسـیدیـم‌ ، پـیر خانواده‌ مرد.   پدربزرگی‌ كه‌ دوستش‌ داشتم‌ و دوستم‌ داشت‌ . غـمی‌ روی‌ دلم‌   سنگینی‌ میكرد . كاش‌ سارا بود و مـنو دلـداری‌ مـیـداد. كاش‌ سارا ... نه‌ ... كـاش‌ بـیتا ... نـه‌ ... ای‌ خـدای‌  بزرگ‌ از تو یاری‌ میجویم‌.    تعط‌یلات‌ عید رو توی‌ شیراز گذروندم‌ . تـوی‌ ایـن‌ دو هفته‌  هیچ‌ خبری‌ از تهران‌ و از بچه‌ها نداشتم‌. تـا اینكه‌ ما به‌                   
تهران‌ برگشتیم‌ و پدرم‌ اونجا موند.     موقعی‌ كه‌ به‌ خونه‌ رسیدیم‌ اولـین‌ كاری‌ كـه‌ كردم‌ به‌ بیتا                   
تلفن‌ زدم‌ . بیتا گوشی‌ رو برداشت‌ ...                                     
- الو ... سلام‌ بیتا ... خوبی‌ ؟                                         
- شما ؟                                                                
- وا ! ... دستت‌ درد نكنه‌ .دو هفته‌ بیشـتر شیراز نبودم‌ 
                  
- شما ؟
                                                  
              
- دهه‌ ... اذیت‌ نكن‌ ... منم‌ ، كیارش‌ . 
                                  
- .......
                                                              
- الو ... الو ..... 
                                                   
قط‌ع‌ كرده‌ بود
. مط‌مئنم‌ خـودش‌ بود . چی‌ شـده‌ بود ؟. وای‌  خدای‌ من‌ ... این‌ مدت‌ كه‌ نبودم‌ چه‌ اتـفـاقی‌ افتاده‌ بود؟                   
قلبم‌ داشت‌ از جا كنده‌ میشد . دوبـاره‌ تـلـفن‌ كـرد . تا  گوشی‌ رو برداشت‌ گفتم‌ " بیتا ... چـی‌ شده‌ ؟ " . كـاش‌ كر  شده‌ بودم‌ و جوابش‌ رو نمیشنیدم‌.گـفت‌ " آقا مزاحم‌ نشین‌ " . خشك‌ شدم‌ . انگار برق‌ منو گرفـته‌ . شـاید مردم‌ و خودم‌ خبر ندارم‌ . گوشی‌ رو گذاشتم‌ . بـدنم‌ میلرزید . یه‌ ربعی‌  ط‌ول‌ كشید تا حال‌ خودم‌ رو فهمیدم‌.شـماره‌ بهنام‌ رو گرفتم‌  . خونه‌ نبود . به‌ نوید زنگ‌ زدم‌ . خـودش‌ گوشی‌ رو برداشت‌  بعد از حال‌ و احوال‌ و تسلیت‌ بخاط‌ر فـوت‌ پدربزرگم‌ جریان‌    رو ازش‌ پرسیدم‌ . گفت‌ :                                                  
" تـو كه‌ نبودی‌ ما به‌ زور بهنام‌ و بـیتا رو با هم‌ آشتی‌  دادیم‌ . بـهنام‌ مـخالفت‌ نكرد كه‌ هـیچ‌ ، اسقبال‌ هم‌ كرد.  الان‌ هم‌ خیلی‌ با هم‌ صمیمی‌ شدن‌ . "                                       
آب‌ سردی‌ بود كه‌ روی‌ من‌ ریخته‌ بودن‌ . دوباره‌ شماره‌ بیتا  رو گرفتم‌ . گوشی‌ رو كه‌ برداشت‌ بدون‌ مقدمه‌ گفتم‌                           
- مباركه‌ ... با بهنام‌ هم‌ كه‌ آشتی‌ كردی‌ . حالا چـرا با   من‌ حرف‌ میزنی‌                                                       
- تو دروغگویی‌ ... هرچی‌ ازت‌ خواستم‌ كه‌ من‌ و بـهنـام‌ رو آشتی‌ بدی‌ تو فقط‌ پیشش‌ از من‌ بـدگـویی‌ مـیـكردی‌ تا ما  به‌ هم‌ نرسیم‌ . دیگه‌ نمیخوام‌ ببینمت‌ .                                  
- بیتا این‌ چه‌ حرفیه‌ میزنی‌ ؟ . من‌ كه‌ سعی‌ كـردم‌ شما رو   با هم‌ آشتی‌ بدم‌ . مگه‌ نگفتی‌ دوسـتم‌ داری‌ ؟ عـشقـت‌ به‌   این‌ زودی‌ تموم‌ شد ؟                                                   
- كیارش‌ خان‌ ... مزاحم‌ نشو ... یه‌ لحظ‌ه‌ گوشی‌ ... بیا..                   
  بهنام‌ میخواد باهات‌ حرف‌ بزنه‌ !!!!!!!
                                  
  الو .... آق‌ كیارش‌ ... دمـت‌ گرم‌ .... خـوب‌ بـین‌ مارو  خراب‌ كردی‌ . از تو انتظ‌ار نداشتم‌ . تو دوستی‌ ؟ حـیـف‌   دوست‌ كه‌ آدم‌ به‌ تو بگه‌ .                                              
گوشی‌ رو گذاشت‌ و من‌ رو با دنیایی‌ از غصه‌ رها كرد. تا یك‌ هفته‌ مثل‌ روانیها به‌ دیوار خیره‌ شده‌ بودم‌. مادرم‌    فكر میكرد كه‌ بخاط‌ر فـوت‌ پـدربزرگ‌ نـاراحت‌ هستم‌ و برای‌   همین‌ چیزی‌ بهم‌ نمیگفت‌ . سارا ... سـارای‌ مـن‌ ... كجایی‌  كه‌ مرحم‌ دردم‌ باشی‌ ؟ كجایی‌ كه‌ محرم‌ رازم‌ باشی‌ ؟.                         
شبها از خونه‌ میزدم‌ بیرون‌ و توی‌ پارك‌ كـنار خونمون‌ قدم‌  میزدم‌ . روی‌ نیمكتی‌ میشستم‌ كه‌ سابقا بـا سـارا اونـجـا     میشستیم‌ و حرف‌ میزدیم‌ . به‌ خودم‌ لعنت‌ مـیفرستادم‌ . غمی‌   داشتم‌ كه‌ فقط‌ خودم‌ میفهمیدمش‌ . اوضاع‌ قلب‌ منو فقط‌ سارا    میدونست‌ . فقط‌ اون‌ میدونست‌ كه‌ من‌ قلبم‌ رو عـمل‌ كـردم‌ و  فقط‌ اون‌ میدونست‌ كه‌ دكتر منو به‌ پرهیز از نـاراحـتـی‌ و   اضط‌راب‌ و هیجان‌ امر كرده‌ .خدایا ..چقدر امشب‌ دلم‌ گرفته‌  یعنی‌ اگه‌ دوباره‌ به‌ سراغش‌ برم‌ قـبولم‌ میكنه‌ ؟ یعنی‌ اگه‌ بهش‌ بگم‌ سارا ، هنوز هم‌ دوستت‌ دارم‌ حرفم‌ رو گوش‌ میكنه‌؟                   
احساس‌ كردم‌ حالم‌ خوب‌ نیست‌ ،قلبم‌ داشت‌ به‌ سرعت‌ گذشت‌ عمر   آدمی‌ میتپید،روی‌ نیمكت‌ پارك‌ دراز كشیدم‌ و در همون‌ حالت‌  چشمم‌ بسته‌ شد .                                                         
چشمم‌ رو كه‌ باز كردم‌،همه‌ جا رو روشن‌ و سفید دیدم‌.اینجا  كجاست‌ ؟ .سرم‌ رو به‌ اط‌راف‌ چرخوندم‌.عكسی‌ دیدم‌ روی‌ دیوار  كه‌ دختری‌ با اشاره‌ بیننده‌ رو به‌ سكوت‌ دعوت‌ میكرد . آره‌                   
.. ایـنجا بیمارستان‌ بود . مادرم‌ كنار تخت‌ نشسته‌ بود و   تا بهوش‌ اومدن‌ منو دید با شادی‌ فریاد زد و منو در آغوش‌    گرفت‌ . از فردای‌ اون‌ روز دوستانم‌ به‌ عـیادتم‌ مـیومـدن‌.                   
اول‌ از همه‌ نوید و بعد بقیه‌ بچه‌ها . حـتـی‌ دخـترایی‌ كه‌   یه‌ زمانی‌ حت
ی جواب‌ سلامم‌ رو نمیدادن‌ . منتظ‌ر بـودم‌ كـه‌  بهنام‌ و بیتا هم‌ به‌ عیادتم‌ بیان‌ . روز سـوم‌ بـود كه‌ در  اتاق‌ باز شد و دختر و پسری‌ پا توی‌ اتاق‌ گذاشتن‌ .   خودش‌ بود ... سارا بود . اون‌ پسره‌ بنظ‌رم‌ آشـنـا اومد.  وای‌ خدای‌ من‌ ... مــهــران‌ . برادر مـریم‌ . پـس‌ پـسری‌   كه‌ نوید توی‌ رستوران‌ دیده‌ بود همین‌ مـهـران‌ بود. قلبم‌  دوباره‌ درد گرفت‌ ولـی‌ به‌ زور خـودم‌ رو كـنـترل‌ كـردم‌.   با خواهـش‌ سـارا ، مـهـران‌ از اتـاق‌ خـارج‌ شد و بیرون‌  منتظ‌ر ایستاد .                                                      
سارا بالـحنی‌ دوسـتانه‌ گفت‌ : " باز قلبت‌ كار دستت‌ داد  ؟ . پسر بـیشتر مراقب‌ خـودت‌ بـاش‌ . شاید نباید میومدم‌                 
عیادتت‌ ، ولی‌ به‌ هر حال‌ یه‌ زمانی‌ بـا هـم‌ دوست‌ بودیم‌.  هرچند تو عیادت‌ من‌ نـیومدی‌ . امـا اون‌ فـرق‌ داشـت‌ ...                 
بیماری‌ من‌ بخاط‌ر تو بـود و بـستری‌ شدن‌ تو بخاط‌ر بیتا.     مـن‌ هـمه‌ چیز رو مـیدونم‌ . بـیتا گـاهـی‌ اوقات‌ درباره‌   قرارهایی‌ كه‌ با هم‌ داشتین‌ با من‌ حرف‌ مـیـزد. حیف‌ شد..  دوستی‌ خوبی‌ داشتین‌ . كاش‌ میتونستم‌ بـیـشتر پیشت‌ بمونم‌                 
. ولی‌ داریم‌ این‌ پنجشنبه‌ جـمعه‌ مـیریم‌ شـمـال‌ . قراره‌  مریم‌ و مهران‌ هم‌ باهامون‌ بیان‌ .بابام‌ مـهـران‌ رو دیده‌    و خیلی‌ ازش‌ خوشش‌ اومده‌ . پسر خیلی‌ خوبی‌ هـسـتش‌ و كمتر                 
دچار احساسات‌ زودگذر مـیـشه‌ . امـیـدوارم‌ تـو هـم‌ بـه‌                 
مط‌لوبت‌ برسی‌ ...
خـداحـافظ‌ . "                                       
.                                                                   
بعدها جسته‌ و گریخته‌ فهمیدم‌ كه‌ :                                     
بیتا و بهنام‌ عاشق‌ هم‌ بودن‌ . فقط‌ مثل‌ من‌ و سارا رفتار  نكرده‌ بودن‌ تا همه‌ بـفـهمن‌ . الـبـته‌ گاهی‌ اوقات‌ بیتا                 
كارایی‌ میكرد كه‌ ما مبفهمیدیم‌ بهنام‌ رو دوست‌ داره‌.ولی‌  بهنام‌ هیچوقت‌ عشقش‌ رو جلوی‌ دیگران‌ بروز نداده‌ بود.                    
تا اینكه‌ اون‌ روز دعواشون‌ میشه‌ . دعوای‌ سختی‌ كه‌ عاملش‌ هر دو ط‌رق‌ بودن‌ .بیتا برای‌ انتقام‌ از بهنام‌ ط‌رح‌ دوستی‌ با من‌ رو میریزه‌ تا بهنام‌ رو تحت‌ فشار قرار بده‌ .                     
من‌ هم‌ غافل‌ از همه‌ چیز، دوستی‌ اون‌ رو قبول‌ كردم‌.بهنام‌   هم‌ تصور كرده‌ كه‌ من‌ بیتا رو ازش‌ جـدا كردم‌ . تا اینكه‌  وقتی‌ با هم‌ آشتی‌ میكنن‌ همه‌ تـقصـیرات‌ رو از من‌ میدونن‌                 
و هر دو با من‌ قط‌ع‌ رابط‌ه‌ میكنن‌ . الـبـته‌ بعد از گذشت‌تقریبا دو سال‌ ، دوباره‌ با بهنام‌ دوست‌ شدم‌. ولی‌ هنوزم‌   بیتا رو نبخشیدم‌ . سارا هم‌ كه‌ با مهران‌ روزگـار خـوشی‌  داره‌ . پسری‌ كه‌ مط‌مئنم‌ خیلی‌ از من‌ بهتر هست‌ . دیگه‌ افسوس‌ خوردن‌ فایده‌ نداره‌ . از اون‌ لـحظ‌ه‌ به‌ تمام‌    دخترا بد بین‌ شدم‌ . عشق‌ كـور كـننده‌ست‌ . بـا خودم‌ عهد    كـردم‌ كه‌ دیـگه‌ عـاشق‌ نـشم‌ . اون‌ موقـعی‌ كه‌ خـدا بـین‌  بـندگانش‌ عقل‌ پخش‌ میكرد من‌ تو صف‌ " دل‌ " واستاده‌ بودم‌   كاش‌ كسی‌ بود كه‌ بتونم‌ بهش‌ بگم‌ .. (( دوستت‌ دارم))‌ .